Malpensa is de lange: vijftig kilometer noordwest over de A8, met twee terminals die vier kilometer uit elkaar liggen en een reëel risico op ritten van negentig minuten in de beursweken van Fiera Milano. Reken op een uur en u zit er meestal goed; landt uw vlucht op een dinsdag om zeven uur tijdens de Salone del Mobile, dan verdubbelt dat uur bijna — en wie de stad kent, vertrekt met een half uur marge.
Linate is de korte, tien kilometer ten oosten van het centrum. Het is ook de luchthaven waar de alternatieven het sterkst zijn — met metro M4 staat u in ongeveer twaalf minuten op San Babila voor de prijs van een kop koffie — dus ons argument is daar niet snelheid of zuinigheid, maar wat er gebeurt met drie koffers, een late aankomst om middernacht en een chauffeur die al staat te wachten.
Bergamo Orio al Serio is de misleidende: tweeënvijftig kilometer oostwaarts over de A4, met een groot aandeel lowcostverkeer uit heel Europa. Daar aankomen zonder geboekte wagen betekent ofwel een bus met vaste dienstregeling, ofwel een rit op de meter zonder plafond: op die route is een vaste prijs de enige echte bescherming van uw reisbudget.
Wat de drie gemeen hebben, is het moment dat alles bepaalt: de doorgang door de aankomstdeur. Daar laat een goed geregelde transfer het verschil zien — een bord met uw naam in de aankomsthal, de vlucht gevolgd op nummer in plaats van op dienstregeling, zestig minuten wachttijd inbegrepen voor het geval de bagage of de paspoortcontrole uitloopt. Op alle drie de luchthavens werken wij precies zo, want wat misgaat, is altijd hetzelfde.
Twijfelt u nog tussen vluchten in plaats van tussen wagens: voor een vergadering in het centrum geeft Linate u een uur slaap extra, voor een langeafstandsvlucht is Malpensa de enige verstandige optie, en voor een lowcostweekend bespaart Bergamo op het ticket en zet u in vijftig minuten weer in de stad. De rit wordt daarna bepaald door uw agenda, en de prijs van de transfer staat op deze pagina vóór u boekt — elk tarief, per wagenklasse, zonder vragen.